Pasen 2026

Grüß Gott
Mijn vrouw en ik zijn in de bevoorrechte positie om regelmatig op wintersport te gaan. Skiën, wandelen, genieten van de natuur zijn daarbij vaste ingrediënten. Aangezien ik nogal honkvast ben ingesteld, gaan we al zo’n tien jaar naar dezelfde plaats in Oostenrijk. Waarschijnlijk is dat genetisch bepaald, want als kleine jongen ging ik met mijn broer, zussen en ouders 12 aaneengesloten jaren naar hetzelfde zomerse onderkomen in Burgh-Haamstede.
De meestal druk bevolkte skipistes wisselen we graag af met een wandeling door de sneeuw: rust, ruimte en stilte bepalen op een positieve manier onze gemoedstoestand.
Tijdens bijna iedere trektocht door de natuur kom je regelmatig een veldkruis tegen met de gekruisigde Jezus. Soms een ‘kaal’ beeld met een houten omlijsting, dan weer opgesierd met kleine boeketjes van bloemen en af en toe ondergebracht in een bescheiden kapelletje met kaarsjes of waxinelichtjes. Op een van die wandelingen kwamen we dit jaar een leeg veldkruis tegen: wel de houten omlijsting, maar geen Jezus aan het kruis. Even later kwam ons een oude man die zijn hond uitliet tegemoet. Hij begroette ons met “Grüß Gott”. Deze manier van groeten is heel gewoon in Oostenrijk en staat los van welke religieuze stroming dan ook en wordt eveneens door niet-gelovigen gebezigd. God is blijkbaar meer aanwezig dan menigeen denkt.
Het lege veldkruis en de “Grüß Gott”-begroeting bleven in mijn gedachten. Ze deden en doen me denken aan mijn eigen geloofsbeleving: de kerkgang met zingen, bidden en hopelijk iets nieuws in een overdenking beluisteren maken regelmatig deel uit van mijn zondagsviering. Het doordeweeks in de praktijk brengen van mijn geloof probeer ik zo concreet mogelijk vorm te geven. Maar….. er zijn ook momenten en misschien ook wel korte periodes waarbij mijn geloof leeg is. Gevoelens en gedachten van ‘Waarom zoveel leed in de wereld, ver weg en dichtbij?’ en ‘Waar is de liefdevolle God in al die oorlogshaarden?’ Dan heb ik moeite om mijn geloof echt te beleven en uit te dragen. “Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand” ken ik wel uit mijn hoofd, maar heeft dan nauwelijks betekenis voor mij. Zo’n moment of periode kan ook zomaar voorbij zijn door iets wat me raakt: een getuigenis van iemand die voornamelijk ellende kent, een liefkozend gebaar van een kleinkind, een uiting van dankbaarheid van iemand uit je buurt, een moment van aandacht tijdens ziek-zijn.
We vieren Pasen. Al voor de zoveelste keer. Goede Vrijdag met de gekruisigde Jezus maakt plaats voor het lege graf. ‘Leeg’ in de positiefste zin van het Woord: God wil ons begroeten en ons laten zien dat wat onmogelijk lijkt toch werkelijkheid wordt; dat het donker verdrongen wordt door het licht; dat verdriet overwonnen wordt door blijdschap; dat de dood plaats maakt voor het leven!!
En wij mogen deelgenoot zijn van dat bedoelde Koninkrijk van God. Hoe bevoorrecht!! Pasen: een ongelooflijke gebeurtenis die hoop geeft en toekomst biedt!
“Grüß Gott”.

“Wees gegroet gij eersteling der dagen,
Morgen der verrijzenis.
In uw hoede zijn wij wèl geborgen,
Open gaat het op de grote morgen”

Klaas Boeijinga