OVERLEDENEN 2021

In Memoriam Evert Hetebrij

17 juli 1940 – 07 januari 2021

Afgelopen donderdagavond 7 januari 2021 overleed, thuis in Ossenzijl, Evert Hetebrij.

Evert is geboren op 17 juli 1940 in het ziekenhuis van Meppel. Het was best spannend want, zo vertelde Evert, moeder is met de ambulance naar  het ziekenhuis in Meppel gebracht. Dat viel nog niet mee, de Hooiweg was toen nog een zandpad en de ambulance werd met paarden naar de Paasloërweg getrokken.

Evert was het enig kind van Lubertus Hetebrij en Margje Hetebrij-Bijkerk. Het gezin woonde aanvankelijk aan de Hooiweg in Paasloo. Evert heeft een groot gedeelte van zijn jeugd daar doorgebracht. Later verhuisden zij naar Steenwijkerwold en weer later naar de boerderij aan de Lageweg in Ossenzijl. Zij hielden zo’n 25 – 30 melkkoeien en wat jongvee.

Na de lagere school ging Evert naar de Landbouwschool in Steenwijk en daarna naar de Winter Landbouwschool.  Maar Evert wilde eigenlijk graag verpleegkundige worden om zijn aanleg voor techniek te combineren met het zorgen voor zieke mensen. Dat kon echter niet,  als enige zoon moest hij de boerderij voortzetten. Evert is altijd vrijgezel gebleven en leefde zijn leven grotendeels volgens de regels van moeder en vader. Ook nadat vader in 1998 vader overleed en 8 jaar geleden ook zijn moeder.

Kerkelijk is Evert behoorlijk actief geweest. Op 16 april 1961 deed hij belijdenis en daarna is hij een aantal perioden ouderling geweest in de toen nog Gereformeerde kerk. Verder zong hij graag en goed in diverse koren. Maar niet alleen in de kerk actief, ook daarbuiten. Zo was hij bestuurslid van de CBTB en was hij lid van een damclub. Hij ging er graag op uit met de fiets en toen dat fysiek niet meer ging maakte hij de fietstochten in zijn hoofd. De laatste jaren viel alles in en om hem heen een beetje stil. Hij is veel geholpen door Jannie en Imke Weemstra en vaak bezocht door hun kleinkinderen. Daar genoot hij erg van. Voor ieder toch nog plotseling is hij na één dag ziekte zomaar uit ons midden weg gegleden.

Evert was een heel zorgzame man die zijn ouders altijd liefdevol verzorgd heeft.  De hulp van buren die hem bijvoorbeeld naar het ziekenhuis reden stelde hij hogelijk op prijs. Dankzij de hulp van velen kon Evert thuis blijven wonen.

Op donderdag 14 januari hebben we Evert na een gedenkdienst in onze Protestantse Kerk naar zijn laatste rustplaats gebracht op de begraafplaats van Paasloo.


In Memoriam Jan Hoefman

3 december 1936 – 25 januari 2021

“Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven”.
(Johannes 11:25)

Deze bijbeltekst staat boven de kaart waarmee het overlijden van Jan Hoefman bekend werd gemaakt.
Jan werd in Oldemarkt geboren op 3 december 1936 als zoon van Reint en Rimkje Hoefman. Jan had een tweelingbroer Wijke, die na 6 maanden overleden is aan een longontsteking. Toen Jan 7 jaar was overleed zijn vader.
Op 15 jarige leeftijd is Jan gaan werken bij opa’s bouwbedrijf, dit bedrijf in de weg- en waterbouw ging helaas failliet.

Jan is op jonge leeftijd getrouwd met Jikke Oord en samen gingen ze in het vervenershuisje wonen aan de Hoogeweg, tegenover de boerderij van Jikke haar ouders. Hier hadden Jan en Jikke 5 mooie jaren en Jan ging werken bij Aannemersbedrijf Groenewoud.
Met Sieni Groenewoud, waarmee Jikke al 75 jaar bevriend is, en met haar man Johannes hebben ze een dubbele woning in Oldemarkt gebouwd. 30 jaar geleden bouwde Jan zijn derde eigen woning waar hij tot het einde heeft gewoond.

Jan en Jikke hebben een dochter en een zoon, Ria en Reint-Jan, ook 5 kleinkinderen en 1 achterkleinkind waar Jan nog een jaar van heeft genoten.

Jan is op 3 december 84 jaar geworden, wij geven hem nu terug in Gods hand.
Ik heb hier de gedenksteen met de naam en jaartallen van Jan, deze steen breng ik nu naar de gedenktafel, waar de steen ter nagedachtenis aan Jan een jaar blijft liggen en daarna wordt overgedragen aan de nabestaanden.
De organist speelt nu het lied: “Eén Naam is onze Hope”.


In Memorian Wiebe Jelle Boelsma

29 juli 1935 – 13 juni 2021

Wiebe werd geboren op 29 juli 1935 in Zuilen, een arbeiders- en ambtenarenwijk die later geannexeerd is door Utrecht.
Hij was eigenlijk de tweede Wiebe, de eerst was op 1.5 jarige leeftijd overleden aan hersenvlies ontsteking.
Daarna werd een Herman geboren die na een half jaar overleed aan TBC. Wiebe was ruim een jaar “enig kind”.
In 1941 werd weer een Herman geboren.
In 1942 overlijdt zijn vader die voor de Duitsers had gewerkt in de arbeitseinsats aan TBC. Wiebe zijn moeder neemt kostgangers in huis; “heren op kamers”.
Hij gaat als hongerkindje met een melkauto naar Berkum en Haerst en komt terecht in een warm gezin waar hij de bevrijding meemaakt. In juli 1945 kon hij pas terug naar huis.
Op 1 mei 1947 hertrouwt zijn moeder met een weduwnaar met 5(!) kinderen, 3 van hen verhuizen met hun vader mee naar een grotere woning in de wijk Wittevrouwen, 2 bleven bij een kinderloze oom en tante in Zeist. De (stief)ouders hebben goed hun best gedaan één lijn te trekken in de opvoeding van de 5.

Na de Mulo gaat Wiebe werken bij de Raad van Arbeid, leert via de Avondkweekschool ofwel de Pedagogische academie, in 2 jaar voor de akte als onderwijzer.
Daarna in militaire dienst, zwaait af als korporaal-schrijver in 1957 en wordt onderwijzer in Heinenoord, daar slaagt hij voor het examen Hoofdakte B en A en gaat op advies van Gerard Oonk naar Oldemarkt – “echt iets voor jou, aardige mensen en een mooie omgeving”.

Hij wordt daar onderwijzer. Na 2 kosthuizen komt hij als “bijwoner” bij mevrouw Bosscha van de Pijl in huis, adres: Klaas Muisstraat 10.
In 1973 verhuist hij met zijn huisgenote en haar pleegzoons Wicher en Henk die bij hem in de klas zitten, naar de Harm Nijholtstraat 13.
Een gastvrij en fijn huis waar iedereen altijd welkom was. In 1977 stort hij in, een burn-out heet dat tegenwoordig. Hij moet worden afgekeurd per 1 januari 1980. Overspannen tekent je, maar daarmee moet je het doen, aldus Wiebe.
Hij herpakt zich, vindt activiteiten op velerlei gebied waaronder het begeleiden en ondersteunen van vluchtelingen, zo waren op de Harm Nijholtstraat regelmatig gasten uit de hele wereld op bezoek.
Hij wordt op voordracht van de kerkenraad benoemd tot lid in de orde van Oranje-Nassau. Hij is dan bijna 40 jaar penningmeester van de kerk geweest. Met het gezin worden reizen gemaakt en concerten bijgewoond, city-trips naar Londen en Parijs, enzovoort.

Henk vliegt als eerste het nest uit. Eerst een kamer bij de familie Brouwer dan een éénpersoonswoning in de Kruisstraat, daarna een woning in Steenwijk.
Wicher, inmiddels 39 jaar, gaat via het gezinsvervangend tehuis in Steenwijk, naar een eigen flatje aan de Hogewal. Er breekt een verdrietige tijd aan. Hij wordt na een mislukte operatie opgenomen in een verpleeghuis in Kampen.
Niet lang hierna gaat Annie Bosscha kwakkelen met haar gezondheid en overlijdt in haar eigen vertrouwde omgeving op 3 juni 2002. Na een drukbezochte rouwdienst wordt ze begraven naast haar man in Paasloo.
Sindsdien probeert Wiebe zich met hulp van de dochter van Annie, Tineke, en ondersteuning van hulpen in de thuiszorg en bekenden staande te houden.
Zijn geloof is nu meer liberaal geworden, “vertrouwen” en “hoop” zijn nu de sleutelwoorden. Er verandert veel, maar wat blijft is de kerst met cadeaus, boom en diner, maar ook met Lucas 2 en kerstliedjes zingen.

De laatste jaren gaat hij psychisch en fysiek achteruit, het licht in zijn ogen vermindert, ontwikkelingen in de informatie technologie volgt hij niet. Hij moet zich met behulp van de rollator verplaatsen en cryptogrammen maken gaat niet meer.
De laatste weken voelde hij steeds meer pijn en twee weken geleden werd hij opgenomen in het ziekenhuis ter observatie waarbij bleek dat hij uitgezaaide kanker had. Vrijdag 11 juni is hij opgenomen in het Hospice van Wolvega waar hij zondag 13 juni zonder pijn en vredig is overleden.
Wiebe koos voor een sober leven zich bewust van de schepping voor behoud van natuur, een bescheiden mens op de achtergrond zoals hij het zelf noemde.
Ook was hij een gezelligheidsdier, wel op afstand.
Hij hield van lezen, klassieke muziek, beslist geen sportman.
We zullen Wiebe missen om zijn interesse en aandacht voor zijn medemens, zijn intelligentie, zijn bedachtzaamheid, zijn aanstekelijke lach en zijn vermogen om onvoorwaardelijk lief te hebben waarbij zijn hart altijd uitging naar diegene die het meest zijn hulp nodig hadden.

Vrijdag 18 juni jl hebben wij zijn lichaam begraven in Paasloo, na een dankdienst voor zijn leven in deze kerk.